Rouw om onwetendheid

Er is een moment waarop je niet langer onschuldig kunt spreken. Niet omdat je iets verkeerd hebt gedaan, maar omdat je bent gaan zien.

Onwetendheid heeft iets lichts. Ze laat ruimte voor overtuiging zonder last, voor woorden zonder gewicht. Je kan iets beweren zonder de gevolgen ervan te voelen. Je kan geloven zonder te dragen.

Maar inzicht verandert de temperatuur van een zin.

Wie eenmaal begrijpt wat woorden doen — hoe ze richting geven, uitsluiten, bevestigen, verdraaien — kan ze niet meer achteloos gebruiken. Wat vroeger een gedachte was, wordt nu een positie. Wat vroeger een gevoel was, wordt een keuze.

Daarom voelt rijping soms als verlies. Niet van jeugd, maar van vrijblijvendheid.

Misschien rouwen we niet om wat we niet wisten.
Misschien rouwen we om het gemak waarmee we het konden zeggen.

– Stefaan Rits, Notitie 11-02-2026