Erkenning is geen bevestiging

Erkenning voelt als bewijs. Alsof applaus de waarheid verzegelt. Alsof zichtbaarheid de maatstaf is van waarde. Maar erkenning bevestigt zelden wat je denkt dat ze bevestigt.

Ze bevestigt niet de noodzaak van je werk, maar zijn leesbaarheid. Ze bevestigt niet je integriteit, maar je begrijpelijkheid. Wat makkelijk wordt herkend, wordt vaak al herkend omdat het binnen de verwachtingen past.
Dat is geen beschuldiging. Het is een mechanisme.

Wie uitsluitend zoekt naar erkenning, begint onbewust te spreken in de taal van wie luistert. Niet om te liegen, maar om niet te verdwijnen. Zo schuift het werk langzaam op — van noodzaak naar aanvaarding, van risico naar comfort.

Erkenning kan een gevolg zijn.
Maar zodra ze een doel wordt, verschuift het centrum.

Misschien is de vraag niet: word ik gezien?
Maar: blijf ik spreken wanneer niemand kijkt?

– Stefaan Rits, Notitie 12 februari 2026